Çocuğunuza hayır deyin

Çocuğunuzu kırmamak adına ona hayır diyemiyorsanız büyük bir hata yapıyorsunuz! Çünkü çocuğa 'hayır' diyemeyerek onun geleceğini tehlikeye atıyorsunuz.

Yeni nesil anne-babaların çocuğa sınırlarını öğretmekte sorun yaşadığını, özgüven aşılamada abartıya kaçtığını ve net bir ses tonuyla 'dur' diyemediğini söyleyen Klinik Psikolog Sinem Demir:

''Çocuğuna 'hayır' diyemeyen, böyle olunca da 'parmakta oynatılan' yeni nesil anne-babalara günümüzde hayli sık rastlamak mümkün. Oysa bu tarz çocuk yetiştirme, sadece kendini önemseyen bir nesil yetişmesine neden olabilir'' dedi.

Öz güven

Bu bilgi, 1980 ve 90'lı yıllarda Amerika/Avrupa'daki 'yeni çocuk yetiştirme açılımına psikoloji biliminin 'katkısı' olarak ortaya sürülmüştür. Ancak yıllar, pek çok önemli kuramcının bu konuyu yeniden değerlendirmesine yol açmış, çocuklara öz güven pompalamasının, katkıdan çok zarar getirmeye başladığını göstermiştir. Çocuğa 'sen çok özelsin, farklısın' mesajlarının sıklıkla gitmesi, erken yaşta aşırı şişen bir 'benlik' duygusuna yol açabilir.

Çocuklara asla kızılmaz

Çocukların onurlarını kırmamak, onları ruhsal ve fiziksel olarak korumak sadece anne-babanın değil, hepimizin görevi. Ancak çocuk, kimi zaman net ve sert yönlendirmelere de ihtiyaç duyar. Örneğin; annesine herkesin ortasında tekme atan 3 yaşındaki bir çocuğa, sakince 'bu yaptığın pek hoş değil' demek yerine, sert ve net bir ses tonu ile 'yapma!' denilerek, sert ve donuk bir yüz ifadesi ile tepki verilebilir. Çünkü şiddet göstermesi neredeyse normal karşılanan bir çocuk, bu davranışı artırarak yineleyecektir.

Başkalarının yanında kızmak

Çocuk, bu bilgiyi kullanarak, başkalarının yanında dizginlenemez davranışlar sergiler. Örneğin; başkalarının yanında sürekli gürültü yapan bir çocuğa da sert bir şekilde 'hayır' denilebilmelidir. Çünkü çocuk, çevreye verdiği rahatsızlığın farkında olmaz. Ona sınırlarını öğretecek olan anne-babadır. Çocuk bu sınırları ihlal etiğinde, anne-baba o anda müdahale ederek, net yönlendirmelerle bu ihlallere 'dur!' diyen taraf olmalıdır.

Başkalarının çocuklarına müdahale

Eskiden genç annesinin başa çıkmakta zorlandığı bir çocuğu, tatlı sert bir müdahale ile hizaya getiren 'teyzeler' vardı. Günümüzde ise bir kafeteryada ortalığı birbirine katan bir çocuğa çoğunluk, 'başkasının çocuğuna asla müdahale edilmez' düşüncesi ile sessiz kalabiliyor. Oysa görmezden gelmek, hatta çocuğa gülümsemek yerine; anne-babayı rencide etmeyecek şekilde çocuğa dönerek 'anneni çok zor durumda bırakıyorsun ve bağırtınla da hepimizi rahatsız ediyorsun' denilebilir.

Çocuğun her sorusu cevaplanmamalı

Çocuğun her sorusu ayrıntılarıyla cevaplanırsa, düşünceleri ve hayal gücü yetişkin cevapları ile 'sınırsızca' karşılık bulursa; 'çevrenin onun sorularına ve konuşmalarına yetişemediği ve bir süre sonra rahatsızlık vermeye başlayan' bir çocuk haline gelebilir. Çocuk, bazı sorularının cevabını kendi hayal gücünden tamamlayabilir. Her şeyi ayrıntısıyla bilmek zorunda değildir. Her sorusunun ayrıntılarıyla yanıtlanması, düşünce hızını ve konuşma miktarını kontrolsüz hale getirebilir; bu da onun kaygı düzeyini artırabilir, 'yetişkin dili' ile konuşan 'büyümüş de küçülmüş' bir duruma getirebilir.

Her seslendiğinde cevap verilmemeli

Her seslenişine (o anda bir yetişkin ile muhabbet halinde iken bile) karşılık alan çocuk da 'sınır' problemi yaşar. Bir başkası ile konuşan anne-babasını bölen çocuğa her seferinde cevap vermek; ona 'diğerlerinin birlikte yaptıkları şeyler değil, sadece senin ne istediğim önemli' mesajını gönderir. Bu sebeple çocuk, isteğinin anında yapılmasını istemek için yüz bulur.

Yorumlar

BEKİR KARGILI 05-09-2014 15:30:27

HELAL VALLA OKUDUĞUNU ANLAYANA ON NUMARA Bİ MESAJ OLMUŞ ELİNİZE SAGLIK ÇOK DETAYCI VE ANLAŞIŞLIR OKUYUN LÜTFEN Yorumunuz

YORUM YAZ